ANNEM etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ANNEM etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Aralık 2010 Pazartesi

GEREKSİZ SEVİNÇLER MÜDÜRLÜĞÜ!..

Anlatacağım onca şeyin, yazacağım onca cümlenin arasında,bazen başında, bazende sonunda...

Gelip takılıyor peşime o gereksiz/sırası mı şimdi?/cık,cık,cık! duygusu...
Gereksiz/gereksizler/gereksiz işler/gereksiz sevinçler müdürlüğü!
Sevmelerimi,sevinçlerimi erteliyorum bu yüzden...
Kısaca; Vicdani ret!

Oysa neler,neler hayal ediyorum da? Ne mutlu cümleler kuruyorum da hayata dair.
Neler düşünürler? Nerelere çekerler diye üzülüyorum...
Yaşadıklarımı da,içimde yaşattıklarımı da,acılarımı da bir tek ben bilirken.
Hayata tutunmaya çalışıp,bir gün ağlayıp,bir gün gülerken!?
Onlar!Yordam bilmez,halden anlamaz,ince düşünmez ama yaftalarlarmış...Ne gam!?
Ancak acıyı anladıklarında,incinmeyi anladıklarında,yalnızlığı anladıklarında gözlerindeki örtü kalkacak!
Ah ne olurdu sizde sadece kendi yaşam öykünüzü dinleseydiniz?!

Ben acı çektim...Acıyı çekersiniz,acınızı anlarsınız ve acınız biter...
Yerini acıya sebep olanın özlemine/hasretine bırakır.
Bir kaç yıldır böyle...Bundan sonra da böyle olacak...Çabalar boşuna...Giden gitti.
Geri dönüşümsüz anılar, hiç bitmeyecek, silinmeyecek, acı tatlı  'daha dün gibi'  sahneler ile geçecek ömür...
Belki seneler geçtikçe netlik azalır...Belki 'Neden?'leri rafa kaldırır,'keşke'lerimin peşine düşerim.
Bilmiyorum ki?...Tek bildiğim;Yarım kalmışlığımla başbaşa,kalan yarımı yaşatmaya çalışıyorum...
Bir de çok özlüyorum...Ama yapacak hiç bir şey yok...Başımı kaldırıp gökyüzünü,o uçsuz bucaksız masmavi gökyüzünü seyredip,iç çekip,yoluma devam ediyorum...Hayat 'yaşamak için' değil mi?

Gülümsüyorum...
Hatta öyle gülümsüyorum ki gözlerimin içi bile gülüyor...
Mutluluğun kovalanması,emek verilmesi gereken bir duygu olduğunun farkına, tam olarak ne zaman vardığımı bilmiyorum....Tek bildiğim;Deneme/yanılma yöntemini çok kullandığım ve çocuklarımın/eşimin benim gözlerimdeki mutlulukla mutlandığı...Ben bir aynayım onlar için ve yansımam hep mutlu/güler yüzlü olsun diye uğraşıyorum...

Ağlıyorum da tabii ki...Sizde ağlayın ağlayabildiğiniz kadar...Gülmek kadar ağlamaya da ihtiyacımız var...
Ama 'ağlamak' ile 'ağlanmak' arasında çok fark var biliyor musunuz?
Küçük bir çocukken düşüp,tırnak ucu kadar bile olmayan yaralarıma sahte gözyaşları ile feryad ederken
'Öz ağlamadan,göz ağlamaz' derdi rahmetli anneannem....
O zaman anlamazdım ama şimdi o sözün doğruluğunu ne yazık ki çok iyi anlıyorum...

Ve tekrarlıyorum;'Öz ağlamadan,göz ağlamaz'
Ağlamak insanın içini yıkar,ruhunu temizler ama miktarını bileceksin...
Eğer bilmez isen...Şu dünyada tek acı çeken senmişsin gibi, sevdiklerinden ayrılan,hasret,özlem çeken, haksızlığa uğradığını iddia eden tek senmişsin gibi davranırsan eğer işin büyüsü bozulur...
Allahın gücüne gider...Sen senden sorumlusun unutma!
Hem bir süre sonra ağlamak=ağlanmak olur ki?...O işin reklam boyutudur?

Bunca söz,bunca kelam,bunca durum/duygu/tavır/değerlendirmesi neden? Ve neden şimdi derseniz?
Yaşadıklarımı,çabalarımı kayıt altına almak,zor zamanlarda dönüp dönüp okumak istediğim...
Ve tam da bugün buna çok ihtiyacım olduğu için.

Bugün tam dört yıl bitti ANNEM...Senden kalan boşluğu dolduracak bir şey yok.
Sen gittin...Ben seni çok özledim...
Senin üzerinde çiçekler bitti,benim gözümde yaşlar...

Ve dikiş bilmeyen/sevmeyen kızın,aldı iğneyi ipliği eline....
Çünkü;

7 Mayıs 2010 Cuma

Bugün üzgünüm...Ya da kırgınım diyelim biz ona...
Belli bir sebebi de yok aslında? Yada var da yer bulamıyor kendine bu iş güç arasında?
Geçer elbet...Hatta şu yazının sonuna kadar bile dayanmaz?
Ve hatta yazmaya başlarken,kelimeler aklımdan geçerken,duygularımı yazarken ve yazarken temizlenirken hatta...

Sabah sakin uyandım...Sakindim yani... Sanırım?
Hep aynı tatlı telaşe..Uyanın uyanın ey ev ahaliii...

Elif'im...Çıtır kızım,çitlembiğim,sabah şekerim,uykusuzum?...
Onunla pek bir problemimiz yok,en azından bu konuda:)
Kızlar çok daha uyumlu ve söz dinler bir tabiatta oluyor ama erkekler?
Erkekler doğuştan: hem isyankar, hem yaramaz, hem inatçı, hem rahat, hem gamsız, hem vs.vs.vs:)
Birisine;Kızım dur hemen atlama!..Birisine hadi oğlum kalk artık,kıpırdansana vs. şeklinde uğraşıyoruz!
Ama...Çok şükür diyorum yine de çok şükür!

Sonra;Eskilere takılıyorum bazen...Alakasız ayrıntılarda yer buluyor kendine yürek yaralarım...
Düşünüyorum...Düşünüyorum...Düşünüyorum...Soruyorum; Eskide kalanlar hiç eskimez mi?

Bir de yorgunluk ile bezginlik arası gidip geliyorum...İş,güç bitmiyor...Ama beni bitiriyor...
Sonunun güzel olacağını bilsem de bazen sabrım tükeniyor!
Tabi birde kendi kafamdan çektiklerim var? 'Rahat'olaMamaktan muzdaripim?
Herşeye atlayan, ben yaparım, üstesinden gelirim diyen bu bünye;Didiniyor,uğraşıyor ve en sonunda?................................................................................
Bu yüzden dün mola verdim,mola mı dostlarımla keyifli bir bahçede çeşnilendirdim...
Şimdi çok şükür daha iyiyim...

Ha bir de hepsinin üzerine abimler gelemiyor:(
Bu durum da üzdü beni çünkü çok özledim...O da çok üzüldü sözlerinden bildim...
Kısmet? İş rastlığı olsun,huzur olsun, tek dert bu olsun, ben beklerim........

Yani bu anneler günün de yalnızım...Yalnızlığımı paylaştığım babam,eşim ve çocuklarım...

Hani ''var gibi görünenler aslında yoktur da, yok gibi görünenler aslında vardır'' ya...
Yok olsada hep var olanımın yanındayım...
Yine güçlüyü oynayıp,yine yaşımı içime akıtıp,elimde bir buket çiçek,dilimde dua anneme gideceğim...
Sonra.....
Sonra hayat devam edecek...........
..................................................................................................................................



Ve bir hoşluk:)

Kaç gündür yazacağım yazamadım...

Bizim gurubun yani Bursalı Anneler'in Zafer Plaza'da 03-11 Mayıs tarihleri arasında Anne-Çocuk Fotoğraf sergimiz ve 07 Mayıs saat 18.30'da da defilemiz var..Yolunuz düşerse bekleriz efendim:)

Bol  'dinlenmeli'  bir hafta sonu yaşayalım inşallah!:))

20 Nisan 2010 Salı

KUTULU TRAJEDİ...

TRAJEDİ
Bütün kadınlar sonunda annelerine benzerler.Onların trajedisidir bu.
Hiç bir erkek sonunda annesine benzemez.
Bu da erkeklerin trajedisidir.
Oscar Wilde.

Evet gün geçtikçe rahmetli anneciğime benziyorum...
Ama bundan gurur duyuyorum, yukarıdaki beni gülümseten söylemin aksine...
Çok marifetli,çok becerikli,çok kadın gibi kadındı benim annem...
Ah keşke onun kadar becerikli olabilseydim...Kötü değilim,yaptığımı yediririm,diktiğimi giydiririm, tebrikleri zevkle kabul ederim ama içten içe işin pirinin kim olduğunu bildiğim için de kendimi bir türlü olmuş hissetmem hala...
Neyse;yine de ucundan kıyısından bulaşmış bir şeyler çok şükür:)

Şimdi de tıpkı onun gibi toplanıyorum...Tıpkı annem gibi...
Taşıma şirketindekilere iş bırakmamacasına hemde ondan gördüğüm gibi:)

Toplanıyorum,aman Allahım kendime inanamıyorum!
Ben ki; eşyaların hep dolaşım halinde olmasına inanmışımdır...
Ben ki; bu uğurda elimde avucumda ne varsa dağıtmışımdır...
Ben ki....
Meğer;bir ben varmış bendeee, benden içeruuu:)
Meğer;Ne çok eşyamız,ıvır zıvırımız varmış?
Meğer;Bizdeki bu eşyalarla 5 japon ailesi rahatlıkla yaşarmış:))

Çocukların odası,oyun odası,yatak odası nispeten bitti...Topladım ama tabi ki benim topladığım dolap içleri...
Zira mümkünse değmesin yatağıma, yorganıma,kıyafetime,yastığıma taşıma şirketlerindekilerin eli!
Sırada kitaplarım(mız)var...Ki onlar da en az kıyafetlerimiz kadar değerli!
Mutfağı da biraz elden geçiririm...
Geriye kalıyor bir salon...Ohoo orada da annemden kalma yadigarlarım var,antika fincanlarım,tabaklarım vs.ki onlar kokusunu izini taşır anneciğimin ah hepsinden değerli....
Ne kaldı geriye?
Olsun kırılmasın hiç bir 'anı'm...

O yüzden kaç günlerdir dilimde aynı kelime,aynı cümle var madde bağımlıları gibi;
Kutu,kutu,kutu bulun banaaaa....Kutuuuu,kutu,kutu veriiiiiiin:))

25 Şubat 2010 Perşembe

ELİMDE KANDİL,GÖZÜMDE MENDİL?

'Her gününüzü hayatınızın son günü gibi yaşarsanız, bir gün haklı çıkarsınız'??sözü geçiyor aklımdan...
Tam yeri, zira mezarlıktayım...
Bugün diğer günlere göre daha bir kalabalık,malum kandil...Beklerler?
'Varım,yoğum' dediğimin,dünkü var olanım,bugün ki yitiğimin başındayım;Annemin...
Babam yine değiştirmiş çiçeklerini;Begonya ekmiş bu sefer de,güzel olmuş.Kuru yapraklarını temizledik biraz,biraz da su dökecektik ama dün yağan yağmur yeterince ıslatmıştı toprağını...Bıraktık öyle,yine de benden bir iki damla yaş süzüldü gitti, yolunu buldu toprağın da kendine...
Sonra;yine düşündüm elbet ama bu sefer demedim, dile getirmedim;Böyle olmamalıydı,çok erkendi gidişin vs.vs.vs.diye...
Sadece anlattım,çocuklarımı,eşimi,kendimi,abimi,babamı,tüm sevdiklerini,planlarımızı,umutlarımızı...
Hep iyi hallerimizi söyledim ama, hep mutlu olayları aktardım,-tıpkı hayatta iken yaptığım gibi-onu üzmeye hiiiç kıyamadım..
Bildiğim ne varsa okudum sonra,dua ettim,yolladım ruhuna-ruhlarına-(annem,dedem,anneannem,dayım)

Şimdi geriye kalan,gönüle dokunan,göz yaşartan anılar,özlemler sadece.
Bir de geçmez sızısı var ki...Bazen yürekte,bazen burnumun direğin de.

Ha bir de şu mübarek Kandil günün de,ben Allahıma dua etmenin derdin de iken geldi aklıma,dolandı dilime...Ki bilirsiniz en olmayacak şeyler belirir zihin de,diller allah derken,şeytan eyvah! dedirtir,'kapattım mı ocağın altını?'...Vs.
Neyse bir şekilde onu kovdum gitti de...
Şarkıyı çıkaramadım aklımdan,hem biliyorum o da sırf 'elimde Kandil,gözümde mendil' kısmından...
Aslında annem de çok severdi...Koysam sayfama,çalsam hatta eşlik etsem ince,ince?
Kandil günü yanlış anlaşılır mı,günah sayılır mı ki?
Sadece alt alta gelmiş ve melodilendirilmiş bir kaç cümle,bir kaç hece...

gün isiginda yola koyuldum
elimde kandil gözümde mendil
vefa ariyorum dost ariyorum
sefkat ariyorum ask ariyorum
vefa uzaklarda kalan bir his
dost eski sarkilardan bir iz
sefkatse bardaki sarisin kiz
dizlerimde derman
kandilimde yag bitti
bulamadim

MEVLİD KANDİLİMİZ MÜBAREK OLSUN...
ALLAH HEPİMİZİN DUALARINI KABUL ETSİN...

19 Ocak 2010 Salı

MUAMMA

.....Sevgili Handan babasını görmüş dün gece rüyasın da...
Ve ne gariptir ki ben de annemle birlikteydim dün akşam.
Rüyalara girme zamanları var mı acaba öte alem de?
Ya da günlük hayatta -biz onları göremesekte- onlar görürler mi bizi her zaman?
Muamma?...
Denemeden bilinmeyen...Görmeden söylenmeyen....Yaşamadan öğrenilmeyen...
Ya da kurulmayınca bir anlam ifade etmeyen cümleler gibi aklımda...

13 Aralık 2009 Pazar

ÖPTÜM SENİ ÇOK....

Pazar sabahı için oldukça erken bir saatte ayaktayım...
Kızımla öpüşüp,koklaşıp yağmuru seyrediyoruz,çayın demlenmesini bekliyoruz...
Ve elbette yumurta da kaynıyor ocakta ve yanın da peynir,bal,tereyağ...
Dışarıda yağmur,içeride mis kokular, çaydanlığın buharından mutfak camı buğu olmuş ismimizi yazıyoruz...
Kızım; ''Sabah keyfi yapıyoruz değil mi anne?'' dedikçe daha da bir keyifleniyorum...
İlerleyen saatlerde evin erkekleri de katılacak aramıza ama bu anlar 'anne kız' saatlerimiz ve bize özel...

Ve bugün 13 Aralık...
'Annem' diyerek boynuna sarıldığım güzel kadının esas aleme gidişinin 3.yılı...
Nurlar içinde,cennet bahçelerinde uyu anneciğim...
Eşin aynı,oğlun aynı,kızın aynı,damadın aynı,torunların aynı...
Bıraktığın gibi, bıraktığın yerde...
Ruhuna duacı...
Sevgimiz aynı,hayat aynı,sevinçler aynı,acılar aynı,hükümet bile aynı?
Bir tek özlemine çare yok...
İşte o farklı.

Şimdi ben de 'anne'yim ya artık hani...
İşte o iki melekten biri sesleniyor mutfaktan;'Piştiler anneee' diyerek.
Kızımı yumurtaların başın da bırakmıştım da sayması için:)

Öptüm seni çok, hem de çooook, çoook annem...

7 Mayıs 2009 Perşembe

ANNEDİR YÜREĞİ...

Annedir yüreği fazla dayanamaz.
Herkes bıksa benden annem bana doymaz.
Öper besler beni unutur kalbinde.
Annem burda olsun bana bişey olmaz..

Hergün bakar bana kusurumu görmez.
Günler gece olsa o ışığı sönmez.
Ellerim büyüdü avuçlarında.
Bi tek annem olsun bana bişey olmaz...
Lütfen buraya TIK

1 Nisan 2009 Çarşamba

SON ÖPÜCÜK...

Bu sabah nedensiz bir hüzünle uyandım...Çocuklarımı öptüm uyandırdım,gülümsedim onlarla birlikte...Sonra eşimle keyifli bir kahvaltı...Günlük gazeteler vs. Hava güzel,güneşli... Bahar gelmiş,var mı ki ötesi....
Bir gün önceden de söz vermişim bir arkadaşıma, bu gün ona gideceğim...E, eli boş gitmek olmaz...Girmişim can dostumla mutfağa,bir marifetli haller gelmiş birden...Kalp şekilli, çikolata parçalı, pastacıklar yapmışım...Öyle güzel olmuş ki, yemeden yanında yatmışım...
Arkadaşıma gitmişim,gülmüşüm,neşelenmişim...Yüzüm gülmüş, hatta içim de belki...Ama ben o derinlerdeki hüzünü çözememişim? Ayrılmışım dostlarımdan,en büyük sığınağıma,evime gelmişim....Yalnızlığın sesini dinlerken birden sebebini buluvermişim...
Sabah bir öpücükle uyandım ben uykumdan...Kızım sanmıştım baştan ama baktım huzurla uyuyor...Oysa?????

Sonra geldi arkası, rüyam da annemleydim...
Öyle gerçek gibiydi ki, neden gittin? bile diyemedim...
Gözyaşlarım, aktı gitti yolunu buldu yine...
Ah annem ben seni, yine, yine, yine, yine, yine, ne kadar çok özledim:((


Öyle zor ki...
İlk nefesimde, ben senin… Son nefesinde, sen benim kollarımda…
Şimdi ise güneşim, ayım, meleğim, yıldızımsın…
Bizden, benden ayrılmanın… İsteksiz ve zamansız gidişinin üzerinden 2 yıl geçti annem…
Ama daha dün gibi aklımda, ruhumdasın…
Dolabında asılı duran eşyalarında kokun duruyor hala… Sen kokuyor, mis kokuyor…
Dokunduğum fotoğraflarına gözyaşlarım damlayınca…
O damlaların arasında, birden sen oluveriyor her şey, canlanıyor resmin…
Zaman mekan karışıyor…
Öyle zor ki sevdiğini kaybetmek, anneyi kaybetmek… Öyle zor ki anne…
Öyle zor ki, sana bir daha, anneciğim diye sarılıp öpemeyeceğimi bilmek…
Öyle zor ki, ne kadar çabalasam, Allahın takdiri desem de…
Senin yaşının çok üstünde olan, ama hala yaşayıp kızına, oğluna, sahip çıkanları görmek…
Öyle zor ki…
4 yaşındaki bir çocuğun ‘Anneannemiz neden çiçeklerin altında yatıyor?
Üşümüyor mu? Onun evi yok mu’ sorularına cevap vermek…
4 senedir bende anneyim, anne…
Ve 4 senedir her akşam ‘Benim annem güzel annem beni al kollarına’ diye ninniler söylerken çocuklarıma…
Aslında ben hep sana sesleniyorum o bildik satırlarda…
Ben artık sana olan özlemimle sen olmak istiyorum…
Senin gibi konuşmak, senin gibi gülmek istiyorum…
Sanki sen olursam, sana daha yakın olurmuşum gibi…
Öyle zor ki, senden sonra, sensizliğe alışmaya çalışmak anne…
Benim sana hala, çok ihtiyacım var annem…
Ben hala, senin küçük kızınım çünkü…
Ne büyüktü senin sevgin…
Yetişirdin, duyardın, bilirdin beni, her halimi, mutluluğumu, derdimi…
Şimdi yine duy sesimi… Duy sesimi annem…
Beni sev… Çok sev… Ama oğlumu da… Kızımı da sev…
Sen annesin nasıl olsa…
Oralardan da yeter senin sevgin…
Hem bana, hem torunlarına…
Annem…Ufacık vücutlu, koca yürekli, güzel kadın…
Nur içinde yat şimdi… Sonsuzlukta… Cennet yaprakları arasında…

*En üstteki yazıyı şu an itibariyle yazdım...
Öyle zor ki başlıklı yazım bir kaç ay öncesine ait...
*Kimseyi hüzünlendirmek,üzmek veya ağlatmak değil niyetim...
Tamam, bir tek ben okumuyorum bu sayfaları herkese açık satırlarım bilirim...

Ben sadece içimdekileri dökmek,daha önce döktüklerimi tekrarlamak ve o sabah ki öpücüğün karşılığını bir şekilde sahibine geri vermek istedim...

(Fotoğraftaki annem...Lütfen izinsiz kullanmayın)

12 Şubat 2009 Perşembe

Ooofff Of !

Sevgili,Mehtap mim'lemiş beni.'30'undan sonra dostluklar üzerine?'Hımmm,ilginç en kısa zamanda yazarım inşallah?:)
Sonra,cevaplanacak bir dolu mailim ve yazılacak bir dolu yazım var ,köşeler sabırla beni beklemekte!?:))
Ama sizinle daha sonra paylaşacağım bir sebeple, biraz kafam karışık bu günlerde, yapılacaklar,alınacaklar...
O da lazım olur mu acaba?lar...Çıkıyorum şimdi evden,oooof offf...İş başa düştü ve tek başımayım işte...
Gelde şimdi arama anneni:(((((

13 Aralık 2008 Cumartesi

13 ARALIK :((


ANNEM....İlk nefesimde, ben senin.... Son nefesinde, sen benim kollarımda...
Şimdi ise, güneşim, ayım, meleğim, yıldızımsın!
Bu, sensiz nefes aldığım 2. yılım...
Anneciğim seni çok seviyor...Ve her geçen gün daha çok özlüyorum...

12 Aralık 2008 Cuma

ANNEM ANNEM

Hani eski zaman masalları anlatır...Hüznümü huzura dolarsın...
Kaşım gözümden çok içim bir parçan...Annem sen benim yanıma kalansın...
Hani bir biblon vardı kırdığım...Üstüne ne kırgınlıklar yaşadın...
Ama bil ki ben de parçalandım...Annem ben senin yanına kalanım...
Annem annem... Sen üzülme...Sözlerin hep yüreğimde...
Annem annem... Gel üzülme... Ben hala senin dizlerinde...
Uzayan sohbet gecelerinde...Rolleri unutur dost oluruz(duk)
Bizi bağlayan bu kan değil yalnız...Annem biz birbirimize kalanız...
Ben kararlı uçarken yolumda...Sen çatık kaşlarının altında...
Her yeni güne sevgiyle başlarsın...Annem sen benin yanıma kalansın

26 Eylül 2008 Cuma

TATİL & HAZIRLIK & YARDIM & KÖŞE & ANNE

Yoğun geçiyor haftam...Bu cümlede klasik oldu artık...Kendi kendime 'ya bir dur otur soluklan' diyesim geliyor yazarken:))Aslında hep koşturuyorum ben..Birde birşeyi farketim, kriz anlarında daha verimli oluyorum:))

Yarın sabah kısmet olursa yola çıkacağız bayram tatilimiz için...Hava da bir garip, hem yazlık hem kışlık koyuyorum bavula?Şansımıza artık nasıl olacak bakalım hava ?Ama havalar nasıl olursa olsun bizim havamız iyi olsun diyor ve Melisle birlikte alternatif planlar buluyoruz...Antalyayı gezeriz, kapalı havuzda yüzeriz vs. şeklinde:))

O yüzden evin her yeri, yıkanıp asılmış çamaşırlar,ütülenip son ana kadar bavula girmesinde buruşmasın diye bekletilen kıyafetlerle dolu... Akşama abimler geliyor ev dandini :))

Bir yandan da yemek yapıyorum babama 2-3 gün yetecek kadar...Çünkü bayramda o da İstanbul'a gidecek Halamın yanına..Çok sevindim bu habere, abimler Trabzona,biz Antalyaya derken yalnız kalacaktı ve benimde aklım onda kalacaktı...

Bir de diğer işler var ; Dün önce Mehtap'cımdan kıyafetleri aldım öğrencilerimiz için...Sonrada arabanın arkasında bir haftadır gezdirdiğim koliler ve kıyafetlerle birlikte yerine teslim ettim:))Ufak ufak da olsa,yerini bulunca yapılan yardımlar,
Hele bir de tam zamanında hızır gibi yetiştiniz teşekkür ederiz diye dönüşler olunca geriye...
O minicik yüzlerde, hüzün yerine sevinç görünce...
O zaman huzur buluyor insan ve düşünüyor...
Aslında bu yapılan iyilik kime?
Onlara mı ? Yoksa kendime mi diye ?

Birde okuduğunuz üzere, bloğumuda boşlamıyorum yani:)) Yazıyorum bakalım nereye kadar?Umarım uzun yıllar sonra bu satırları okuduğumda diyebilirim ki , boşa geçmemiş yıllar...
Köşe yazılarımda tamam...
http://www.ikizanneleriyiz.biz/?islem=koseyazisi&id=2405
ve
http://www.bursalianneler.com/ ( yeni yazı pazartesi günü)

Şimdi de evden çıkacağım ve annemin mezarına gideceğim...
Ramazan ayı boyunca 2 ayrı hocadan hatim indirttik onun için...Mezar başında hatim duasını yapacağız bu mübarek Kadir gününde...
Doğrumudur? Yanlışmıdır? Ölünün arkasından yapılan dualar yerini buluyormudur?
Veya, kişi hayatta iken ne ibadet yaptı ise, o mudur yoldaşı bilmem ?
Ama bildiğim bir tek bir şey var ki ;
Okunan her duada,yapılan her hayırda, ben huzur buluyorum...
Ve ben huzurlu olunca da, o huzur buluyor biliyorum...İnanıyorum....
Bayramda burada olmayacağım Annem...
O yüzden, erkenden sana ziyaretim... Vedalaşmak için...
Yola çıkıyoruz...
Sen yinede , oralardan da olsa, hayır duanı eksik etme Annecim.

11 Mayıs 2008 Pazar

EN ANLAMLI HEDİYE, AŞKIM'DAN...


Bu ANNELER GÜNÜ'nde en güzel hediyeyi aşkım'dan 1 gün öncesinden aldım...:)))

TÜKD, ÇEK yararına Korupark'ta ANNEM konulu bir fotoğraf sergisi düzenlemişti...Hafta başında gitmiştim,çok beğenmiş hatta gözlerim dolu dolu ayrılmıştım oradan...Hafta içi bir gün ben de resim bırakmayı istemiştim Elif ve Eren'im ile beraber çekilmiş...Ama bir türlü olmadı araya başka işler ve Bursalı Anneler'imin Fuar organizasyonu girdi vs. ....


Cuma sabahı fuar standında görevli bendim...Babam ve aşkım'da geldiler...Bir çayımızı içip ayrıldılar yanımızdan...Bir kaç saat sonra aşkım aradı ve sergiyi gezdiğini ama fotoğrafımı göremediğini söyledi...Bende bırakamadığımı anlattım vs...


Neyse, dün ikimiz birlikte gittik Korupark'a hem alışveriş için,hem de fotoğrafımızı bırakmak için...Ben artık gerek yok 2 gün sonra zaten bitecek sergi derken, aşkımın ısrarından anlamalıydım aslında...

Fotoğrafı teslim ederken, çağırdı aşkım yanına , bak şurası boş buraya asabiliriz diyerek...

Gittim...Önce hayal görüyorum sandım...Sonra anladım...Ve bu sefer hem hüzünden hem
sevinç'ten karışık elim ayağım titreyerek ve aşkıma teşekkürler ederek ağladım...

Benim aşkım, meğerse kaç gün öncesinden başlamış süprizi için çalışmaya....Açmış benim çocukluk albümümü, seçmiş içinden annem ile benim muhtemelen 7 veya 8 yaşına girdiğim bir doğum günümde çekilmiş fotomu....Büyüttürmüş...Sergiye getirmiş....


Ve anne ile kızını böyle güzel ve anlamlı bir günde bir araya getirmiş...

Yanağıma öpücük kondurup söylediği ANNELER GÜNÜN KUTLU OLSUN AŞKIM' dan sonrasını hatırlamıyorum...:)))))


Ahh Annem...Mekanın cennet olsun...İçin huzurlu olsun...

Bil ki küçük kızın emin ellerde...

.
ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN....

1 Şubat 2008 Cuma

Paylaşım...

Eren'in yemek yediğini duyunca ilk seni aramak istedim biliyormusun Annem...Ben hala sen hayattaymışsın gibi seninle paylaşıyorum sevinçlerimi, üzüntülerimi...
Bunun üzerine bir de Candan Erçetin'den ANNEM'i ekledim bloğuma,ama üzülme sakın...Arada bir ağlamak da iyi geliyor insana.

13 Aralık 2007 Perşembe

Anneme

Annem sensiz bir yıl geçti,
ama sen hiç GEÇMEDİN.......

6 Aralık 2007 Perşembe

İçimdeki ufak kız

Dün beş bayan (bdacs) toplandık...bütün kızlar toplandık toplandık toplandık.....
Havadan sudan,çocuklardan....eşten dosttan lafladık....
Kah dertleştik,kah gülüştük...sadece kadınların anlayabileceği bir frekansı paylaştık...

Meğerse özlemişim.....sorgulamadan , sorgulanmadan konuşabilmeyi....
İncir çekirdeğini doldurmayacak konularda bile , sabırla dinlenip, ''piş piş'' lenmeyi....

Gün geçti.... akşam oldu vedalaştık...ayrıldık...

Eve geldim...... içim bir garipti, hüzünlüydüm....aslında güzel bir gün geçirmiştim gülmüştüm...bulamadım içimdeki boşluğun sebebini...aslında ben hüzünlenecek neler neler görmüştüm..?

Sonra birden dank etti....içim acıdı...cız etti...

içimdeki ufak kız Anne'sini özlemişti...

gülmüş , konuşmuş , dertleşmiş, sırlarımı paylaşmıştım....ben aslında her cümlemde Anne'mi

aramıştım.... ağladım...ağladım...kaderime ağlandım... ama hayat böyle idi, ölüm allahın emri idi...

çocukların odasından gelen bir ses , içimdeki ufak kız ı birden bire büyütüverdi....

ANNESİİİİİ yanıma gelsene.....

koştum içeriye kızıma sarıldım, az önceki halim için kızdım kendime ,darıldım....

belki annem yoktu artık , ama kızım vardı benim....ve bende onun kıymetlisi ...onun ANNE si idim....