15 Eylül 2009 Salı

İLLA ANLAMAK ZORUNDA DEĞİLSİNİZ....

Hüzün...
Hüzün var elbette...O hiç bırakmaz ki beni...Ya da ben onu bilemem?
Uzun zamandır birlikteyiz...Çok,çok uzun zamandır...
O bana alıştı, ben ona geçinip gidiyoruz...
Herkes kadar iyiyim işte...Çok şükür!

Şükür et tabii ya...
Neler var hayatta? Ne acılar? Ne kayıplar?
Senin kine 'kaşınmak' derler bizim oralar da bilir misin?
Bilir misin ki?; Elindeki mutluluğun yarısına,hatta daha bile azına sahip olmak için çırpınan,dualar eden nice yaşam var?
Bilir misin ki?;Senin dert dediğin? Niye ben? diye sızlandığın o sınavlardır,seni sen yapan,ayrıcalıklı kılan...
Bilir misin ki?;........................???????????................??????????

Evet bilirim elbette...
Bilirim ki;yaşadığım her 'kayıp',aslın da 'ben'i tamamlıyor...
Bir 'ben' doğuyor,büyüyor içimde ben den habersiz?...

Sadece...

Bir akşam üstü,cicili bicili mutfağın da oturmak tek başına...
Fırında kabaran kek'e bakarken, kabaran göz yaşlarını silecek kimse olmayınca çok zor oluyor...
Çok zor oluyor anne tarifi kek'i 'annesiz' tek başına....
Ama 'anne olmuş' halde yemek...

Vay anam,vay anam unutulduk...
Defter araların da kurutulduk...


Acılar paylaşdıkca azalmıyor aslında...Yalnızca önemini yitiriyor bir dönem...Çok canımız acıdığın da, ya da bir sevdiğimizi kaybettiğimiz de o kadar çok söz duyuyor ki insan,öyle çok teselli ediliyor ki.Bir müddet sonra acısını yaşamaya utanır oluyor.
Sonra da böyle hiç ummadığın bir anda 'hey ben buradayım!' diyor o acılar...
Her şey tamam oluyor!
O zaman içimdeki yengeç çekiliyor kabuğuna,ses etmiyor bir müddet...
Tuhaf buluyorlar bu kaçak halimi?
Oysa ben kalabalık sofralar da yalnız olmak yerine...
İki kişilik sofram da baş başa olmayı yeğliyorum sevdiğimle...
Anlamıyorlar:(

Yazıyorum...Biliyorum ki bu duygular pek çoğunuza tanıdık geliyor ve siz de belki ondan okuyorsunuz...
Herkes bir şekilde bir yerlerden yaralanıyor şu hayatta...
Yoksa kime ne benim iç sıkıntılarımdan...Size ne hayal kırıklıklarımdan?
Aslında herkes başkasının acısın da kendinden bir şeyler arıyor....Ve buluyor.

Mümkün olduğunca 'iyiler' yerini alıyor anılarda...
'Kötüleri'yazmazsam,okumam.Okumazsam hatırlamam.Hatırlamazsam da içim acımaz diye düşünüyorum.(Kendimi kandırıyorum)

Ve söylemdeki kadar da kolay olmuyor 'Biliyorum ki;' deyip bildiklerini hayata geçirmek...
Hayata geçirmek????
Evet aslında tam olarak istediğim bu oluyor bazen...
Hayata,suratının ortasına şöyle okkalı bir yumruk geçirmek....
Oysa bilirim ki; her yumruk bana yol,su,elektrik,olarak fazlası ile dönecek:(
Dönecek ki; kesilsin faturalar,ödensin hesaplar...
Ya da verilecek hesabı olanlar düşünsün bir tek...
Ben düşündüm...Düşünüyorum...Ve düşünürüm hepimizin yerine,işim ne?
Elbet benim de vardır,her kulun olduğu gibi; Günahlarım,sevaplarım,hatalarım,doğrularım...
İllaki anlamak ve anlatmak için;
'Sevdiklerin kadar iyisin,nefret ettiklerin kadar kötü'yü mü söylemek lazım?

Sırtımı kendime dayadım...
Ailemi,eşimi,çocuklarımı,dostlarımı yanıma aldım...
Bir daha bu yolları aynı hevesle yürür müyüm?
Diye?Ağlaya,ağlaya Sezen'e eşlik etmiştim uzunca bir dönem...
Yürünürmüş...
Yürüyorum....
Anladım.

Ama siz;Ne bu yazıyı...Ne de benim ne anladığımı anlamak zorunda değilsiniz.
O yüzden...
Anlamazsanız...
Ben de sizi anlarım.

13 yorum:

öykü dedi ki...

Çok zor oluyor
anne li kek tarıfını
cıcılı bıcılı mutfakta kabaran keke bakarken
annesız yemek...
Ben bunu cok ıyı bılıyorum
en agır seklıyle
hepımız aslında aynı kaderlerı paylsıyoruz
sevgılerımle.

Leylak Dalı dedi ki...

Tam da annemi kaybettiğim günün 4.yıldönümünde o kadar tanıdık geldi ki bu yazı. Ve yanlış anlamayın ama bir o kadar da iyi. Hayat yolundaki dikenlerin yalnızca kendi ayağına batmadığını bilmek bencilce de olsa rahatlatıyor insanı. Buymuş yaşam diyorsun, yaşım ve geride bıraktıklarım sizden fazla da olsa... Gelip geçiyor işte birşeyler, yara izi bazen derin bazen yüzeysel, yaşayıp gidiyoruz. Zuzular iyi olsun, en önemlisi o. Sevgiyle kalın...

aysema dedi ki...

Anlamaya çalıştım en azından...İşe yarar mı bilmem!

Çok zor girebildim bloguna. Birkaç kez "sayfa görüntülenemiyor!" yazısından sonra ancak girilebildi.

Sevgiler.

Kirpikteki Gözyaşı dedi ki...

Evet anlamak çok zor...Yaşamadan mümkün değil! Allah da kimseye yaşatmasın, gecinden versin! Ama anlamaya çalışabilirim Banucum. Tahmin edebilirim bir parça. İşe yarayıp yaramayacağını bilmeden yanındayım diyebilirim. Allah seni yavrularına ve eşine bağışlasın! diyebilirim...

GeCe dedi ki...

gerçek nedeni anlamadım ama çok şey buldum kendimden ne diyelim hayat işte

Flame dedi ki...

Ahhh Banucummm ahhhh..
Bazı acıların tarifi mümkün değil değil mi?
Annesizliği henüz yaşamamış olsam da doğanın getirdiği gibi sürecekse yaşamım bir gün başıma gelecek biliyorum :(
Bu ayrılık şimdiden korkutuyor beni..
Annaneciğimi kaybettiğimde de derin bir hüzün çökmüştü yüreğime şimdi senin yazını okuyunca yine aynı yere döndüm..

Zuzularla afiyetle yiyin kekinizi..
Hatta annanelerini anlat onlara, eski güzel günleri düşünerek yiyin kekinizi bence..

Malla dedi ki...

okudum okudum Banu, hem de ağlaya ağlaya okudum. Bilirim çok iyi bilirim , içimdeki koca delik kapanmadı,hep onunlayım ben çok özlüyorum çok:(

nazpek dedi ki...

kaleminize sağlık ne güzel bir yazı olmuş.Çoook şey anlatıyor ve ben hepsini anlıyorum

e. t. dedi ki...

ben çok şey anladım,
annemi ne kadar özlediğimi bir kere daha anladım, özlemin içimdeki acıyı biraz daha kabarttığını anladım,
hayatın bazen çok anlaşılmaz olduğunu anladım........
bilmiyorum senin söylemek istediklerini mi anladım?
ama ben hisseme düşeni, anlıyacağımı anladım.
esen kal...

MAVİANNE dedi ki...

anlamak zor tabii,
ancak sen bilebilirsin
ama paylaşman ve samimiyetin
seni anlamamı sağlıyor
güzel yüzün solmasın
Anne olmak dünyanın en güzel lütfu

Zuzuların Annesi dedi ki...

*Öyküm...Evet,en ağır şekliyle,ne yazık ki...Nur içinde uyusunlar.

*Sevgili Leylak Dalı;öğretmenim...
Böyle samimi bir yorumu nasıl yanlış anlayabilirim ki?Siz dikenlerden yola çıkarak yalnız olmadığınız düşüncesi ile rahatlamışsınız.(Sevindim)
Ben de;'Yaşım ve geride
bıraktıklarım' cümlenizden kendime anlam çıkardım.Zira 36 yaşındaki bu kocaman? kadına konu annesi bile olsa ağlamak,daha doğrusu ağlanmak,yanlış anlaşılırmıyım?,
tepki alır mıyım? düşüncesi ile zor geliyordu...Artık bunu da anladım ki;bu acı yaşa başa bakmıyor...Annenizin mekanı cennet olsun.Sevgilerimle...

*Aysema hocam yaradı,yaramaz mı?Selamınız yeter:)Bloglar da genel olarak bir problem var bir kaç arkadaş daha aynı şeyi söylüyor...Bekliyoruz...Sevgiler.

*Sebla'cım canımsın.İyi ki varsın.Amin canım,amin.

*Gecem,hayat:))

*Flame,rabbim uzun ömür versin anneciğine...Anneannene de rahmet...Bu arada kek bugün yapılmadı malum ramazan:))Ama merak etme ben hep anlatıyorum zuzularıma elimden geldiğince...

*Sevgili Malla;ağlatmak istememiştim:( Ama boşa dememişler ''aynı dili konuşanlar değil,aynı duyguları paylaşanlar anlaşır''diye...Annenin mekanı cennet olsun canım.

*Nazpek tşk. ederim....

içimdeki yolculuk dedi ki...

sevgili banu bazı söylemleri telkinleri sevmesemde sevmesekde karşısındaki insanı motivize etmek bir nebze olsun üzüntüsünden alıkoymak insanın elinden ancak o geliyor.ve biliyorum kelimeler ifadede kısır kalacak..hep bir eksiklik bir yanı yarımlık..
mekanları cennet olsun

Elçin dedi ki...

Canımcım, güzel arkadaşım benim, kıyamam ben sana.
Gözlerinde yaşlar biriktiğinde yanında olsaydım sıkı sıkı sarılırdım sana, çünkü bazen kelimeler çoook boş geliyor insana.