Dün beş bayan (bdacs) toplandık...bütün kızlar toplandık toplandık toplandık.....
Havadan sudan,çocuklardan....eşten dosttan lafladık....
Kah dertleştik,kah gülüştük...sadece kadınların anlayabileceği bir frekansı paylaştık...
Meğerse özlemişim.....sorgulamadan , sorgulanmadan konuşabilmeyi....
İncir çekirdeğini doldurmayacak konularda bile , sabırla dinlenip, ''piş piş'' lenmeyi....
Gün geçti.... akşam oldu vedalaştık...ayrıldık...
Eve geldim...... içim bir garipti, hüzünlüydüm....aslında güzel bir gün geçirmiştim gülmüştüm...bulamadım içimdeki boşluğun sebebini...aslında ben hüzünlenecek neler neler görmüştüm..?
Sonra birden dank etti....içim acıdı...cız etti...
içimdeki ufak kız Anne'sini özlemişti...
gülmüş , konuşmuş , dertleşmiş, sırlarımı paylaşmıştım....ben aslında her cümlemde
Anne'mi
aramıştım.... ağladım...ağladım...kaderime ağlandım... ama hayat böyle idi, ölüm allahın emri idi...
çocukların odasından gelen bir ses ,
içimdeki ufak kız ı birden bire büyütüverdi....
ANNESİİİİİ yanıma gelsene.....
koştum içeriye kızıma sarıldım, az önceki halim için kızdım kendime ,darıldım....
belki
annem yoktu artık , ama kızım vardı benim....ve bende onun kıymetlisi ...onun
ANNE si idim....